Dag iedereen

Donderdag 31 januari 08: Dag 13. Vandaag was het terug een dag in de Public School. De presentatie over Belgie die we vorige week al gemaakt hadden, hebben we deze voormiddag voorgesteld. We hebben situering, klimaat, kleding, betaling, enz… besproken. Meneer Vandormael was opgetogen wat ons heel blij maakt. Toen we door de gangen van de school liepen, vroeg de muziekleraar ons binnen te komen in zijn lokaal. Hij had in het begin van de week beloofd dat hij informatie ging meenemen voor ons over de Wereld Jongeren Dag in Sydney. Hij gaf ons brochures en toonde ons beeldmateriaal. Ik moet zeggen, het zag er wel leuk uit! Blijkbaar is hij de pianist van een bandje die op vorige edities gespeeld hebben. Op zich niet veel speciaals, maar hij verelde dat er daar meer dan 1miljoen deelnemers waren. Als het waar is weet ik niet, dat zou ik even moeten opsnorren. Hij deed ons daarna zomaar 3 cd’s cadeau, van een vriendelijke Indier gesproken… Net voor de lunch hebben we dan nog een les wetenschappen en recht geobserveerd.
Na de lunch hebben we de hele namiddag in een kleuterklasje gespendeerd. Zo koddig, die kleine knoddigerds in hun uniformpje. Yanna viel blijkbaar heel goed in de smaak want ze kreeg verschillende tekeningen met hartjes. Het was een les Engels, iets wat we in Belgie ook beter zouden geven vanaf de kleuterklas. Ik zend zeker een e-mail naar meneer Vandenbroucke!!!
De avond was een avond zoals een ander. Eten, kletsen en vroeg slapen.

Vrijdag 1 Februari ‘08: Dag 14. Vandaag is het onze laatste dag in de Public School. We begonnen de dag met een “Christian Tour”. Voor RZL hebben we de opdracht gekregen verschillende scholen te vergelijken in verband met de aanwezigheid van het christendom. Daardoor hebben we een tour gemaakt in en rond de school op zoek naar sporen van het Christendom. We namen foto’s die we dan zouden gebruiken voor ons werk. Daarna hadden we opnieuwe enkele observaties: Economie, C++ en Aardrijkskunde.
Na lunch hadden we een gesprek met Mister Antoni, de grote baas van CASP. CASP is een organisatie die zich ontfermt over de rechten van kinderen (Adoptie, onderwijs, opvoeding,…). Omdat we volgende week gedurende 5 dagen meewerken in deze organisatie, hadden we een laatste gesprek met elkaar. Een afgevaardigde legde ons uit wat we maandag moesten doen en hoe we op de juiste locatie konden geraken. We moeten in een heel arm schooltje op het platteland 10 studietips geven . Tips over hoe ze efficient kunnen leren voor de examens. De afgevaardigde zou voor tolk spelen want de leerlingen zouden er enkel Malayalam spreken. Al bestaat er wel 1 universele taal om met iedereen te communiseren: een lach! Door het uitgelopen gesprek waren we beetje achter op schema. In de resource room, waar we nog even gingen obsereveren, stonden er al 2 ‘kattan chayas’ klaar, of beter gezegd, thee. We namen wat foto’s en kletsten wat met de leerlingen en leerkrachten. Dit zou een ideale stageplaats zijn voor studenten BALO. Het was zover, onze laatste minuten in Public School zaten erop! De leerkracht die zich over ons onfermt had, nam met enige emoties afscheid van ons. Alsook de overenthousiate kinderen zwaaiden ons de deur uit. We gingen nog even via het bureau van de Prinipal om haar te bedanken voor de fijne week. Goodbey Rajagiri Public School! We hebben wel met Rajeed, de sportleerkracht, afgesproken zondag naar een olifantenkamp te gaan. Dat wordt uitkijken!!
Voor het avondeten mochten the Germans en Yanna naar de plaatstelijke naaister om hun Sari, de traditionele kledij in India. Nadien dronken we in lokaal bartje een Lime Juice en gingen gaan eten. Wanneer het avondeten afgelopen was, hebben Yanna, meneer Vandormael en mezelf ons buiten op terras gezet. We filosofeerden even zoals de goeie oude tijd in de RZL-lessen. Onderwerpen: Als een boom valt in een bos waar niemand is, maakt het dan geluid? Als je iets kwijt bent, ben je het dan verloren? Met een andere naam, ben je dan een andere persoon?… Deze avond zijn we ook de punten te weten gekomen via een sms van het thuisfront! Dank u zusjes hiervoor!!

Zaterdag 2 februari ‘08: Dag 15. Vandaag is het zaterdag dus een vrij dag!! In de voormiddag belde ik even met mijn miss Belgium en met de moeder. Voor de mensen die zich nu tekort gedaan voelen: Alles ok hier, heet weer, pikant eten, en een goeie gezondheid. We hebben niet veel gedaan voor de rest in de voormiddag. Om 15.30u nam meneer Vamdormael ons mee naar Cochin. In een overvolle (je moet het zien voor je het kan geloven) bus, zijn we dan uiteindelijk toch heelhuids aangekomen. Normaal gingen we naar een plaats gaan waar er gedanst, gefeest en gezongen zou worden: Katakali. Door een of andere redenen is het niet doorgegaan waardoor we na even wandelen door Cochin iets gingen eten in (opnieuw) de ChickenKing! Terug in school, praten we nog wat en deelden een cake die yanna gekocht had. Slaapwel.

Zondag 3 februari ‘08: Dag 16. Vandaag hadden we een afspraak met Rajeed om naar een olifantenkamp te gaan! Om 8.30 hadden we afgesproken maar we zagen hem pas om 9.15. Hij had ook nog een andere vriend meegebracht, Ajeesh. Na een goed uur rijden en met ons 4 in de auto, kwamen we aan. We waren superblij maar werden ook direct terug ontgoocheld: Door een infectie zijn de olifantjes ziek en wordt er geen bezoek tegoelaten. Balen!! In de verte zagen we wel 2 reuze olifanten met kindje olifant!! Jammer… Maar direct werd er een voor een alternatief gezord. We gingen naar de watervallen! Voor we opnieuw vertrokken was er wat verderop een toeristisch plaatsje. Een bos vol boomhutten gaf ons een mooi zicht op een rivier vol badende Indiers. We vaarden met een uitgeholde boomstam (een boot kon je het niet noemen) een beetje op het water en vertrokken nadien richting ‘The waterfalls’! Na opnieuw een uur en een half te rijden doorheen de prachtige natuur van India, ver weg van alle drukte, kwamen we aan in een klein dorpje. De vriend van Rajeed kocht onze ticketjes. Rajeed vertelde ons plots: “Kijk daar, een aapje in de boom”. Ik nam mijn camera en ging wat dichterbij. Er bleek niet 1 aapje in de boom te zijn, maar allemaal kleine aapjes rondom ons. Zo schattig, zo mooi, zo natuurlijk. Wie had ooit gedacht dat we wilde aapjes gingen tegenkomen. We reden even voorbij de grote watervallen om eerst naar wat kleinere watervallen te gaan kijken. Dit vonden we al hemels, welk gevoel zullen die grote ons dan wel geven? We moesten ons beetje haasten want iedereen moet het dorpje uit voor het donker, omdat er niet alleen wilde aapjes zijn, maar ook wilde olifanten enzo. Wilde olifanten zijn blijkbaar heel gevreesd hier! Voordat we de grote watervallen wilden zien moesten we eerst wat afdalen via een klein padje. Beneden aangekomen stonden we met een gapende mond stil vol verbazing! Moeder natuur blijkt alweer veel krachtiger te zijn dat de kleine mens. Je voelde je volledig machteloos!!! Toeval of niet, de zon ging onder en dit gaf nog een zaliger gevoel!!! Na de backwaters is het tijd voor Paradijs Deel 2!! We klommen via grote rotsblokken wat dichter bij het water en voelden de druppels water op ons vallen. ONBESCHRIJFELIJK!! Op de terugweg naar boven zagen we nog Meneer Slang om dan uiteindelijk na een (eerst ontgoochelde dag, maar nadien een…) superdag terug huiswaards te keren. Wat een dag!

Wordt vervolgd!!

Groetjes

Brecht