Hallootjes

Ma 4 februari 08: Dag 17. Deze week zullen we gedurende 5d werken in CASP. CASP is een organisatie die de rechten van kinderen centraal stelt. We moeten naar 5 plattelandsschooltjes trekken om de leerlingen tips te geven over hoe ze het best studeren voor de examens. 5 verschillende scholen betekent elke dag een andere school. Vandaag stond ‘Govn school Eloor’ op het programma. Govn staat voor governement, een staatsschool dus. Dit was ook snel te merken aan de verlaten sfeer die er hing. Armoede troef! We werden door een leerkracht ontvangen met thee in een verlaten kamertje vol met spinnewebben en vieze dingen. Later bleek dat het de bureau was van de principal, de directrice dus. We moesten nog even wachten op Mister Deepak, een medewerker van CASP, om daarna met hem naar een klas te gaan. Mister Deepak gaf de leerlingen eerst een sessie over ‘leren leren’ in het Malayalams waardoor we er niets van verstonden. Het was saai om daar een hele voormiddag te zitten. Na de lunch was het onze beurt. Ik begon met de leerlingen enkele tips te geven over het leren van wiskunde. Yanna nam over en gaf de leerlingen enkele tips op engels te leren. Mister Deepak vertaalde alles omdat de leerlingen amper Engels verstonden. Het verschil tussen Rajagiri Public School en deze school is enrom groot. In Rajagiri werd er al Engels onderwezen vanaf de kleuterklas en hier verstaan ze amper engels in hun laatste jaar humaniora. Alles heeft te maken met de structuur. Rajagiri is een vrije school, Eloor is een staatsschool.
Daarna moesten we nog naar een sessie luisteren in het Malayalams. Met alle respect voor Mister Deepak, maar ik ging buiten wat gaan spelen met de kinderen. Ik zag een groepje kleine meisjes in een ronde staan en een voorwerp smijten na elkaar. Ze verstonden me door de gebaren die ik maakte, dat ik mee wou spelen. Kheb het een kwartiertje volgehouden, want blijkbaar kwam er geen einde aan het-smijt-een-voorwerp-naar-de-persoon-naast-je-spelletje. Ik besloot dan maar wat te basketten met enkele jongens. Yanna bleef voorbeeldig de sessie volgen.
Om 16u was de school uit, maar tot 17u werden de ouders uitgenodigd voor een sessie over “hoe studerende kinderen opvoeden’. Alweer hetzelfde: Malayalam is onverstaanbaar. Voor ik ging slapen, heb ik nog wat foto’s op m’n blog gezet voor jullie.

Dins 5 februari 08: Dag 18. Dezelfde sessies en tips stonden op het programma vandaag. Nu waren we slimmer en deden we de Humo mee die Meneer Vandormael had meegebracht uit Belgie. Ook leesboeken waren in trek vandaag. De school noemde MES-school, en voorspelde niet veel goeds gezien de naam. Ik denk dat we ook beiden wat last hadden van een offday want we vonden de overgelukkig kinderen wat irritant. De kindjes voelden aan onze blanke huid, alsof we een buitenaards wezen waren. Een leerkracht vertelde ons dat het voor sommigen de eerste keer is dat ze een blanke zien. Een kindje sloeg Yanna zelfs in het gezicht van geluk. Iedereen vraagt ook 1000x “What is your name, where are you from,…” Op zich heel lief van de kindjes, maar na 2.5w India begint dat toch wat afgezaagd worden. En Brecht mag je dan nog 5x herhalen omdat ze het niet kunnen uitspreken. Nuja, offday dus. Net als gisteren en de voorbij schooldagen, hebben we weer tientallen handtekeningen moeten uitdelen. Blank zijn is heel speciaal. Na de schooldag waren we om 18.45 verwacht in de welkomshal van de school. De principal van Rajagiri heeft ons samen met meneer Vandormael uitgenodigd om te gaan eten. (De grote baas, je kan het vergelijken met meneer Vanhalsberghe van Katho) We voelden ons meer dan vereerd. Een speciaal ingehuurde chauffeur kwam ons ophalen in een sjieke auto. Hij reed richting een van de duurste hotels van Cochin om daar te dineren samen met de familie Endjodey, de principal. Eindelijk spaghetti (of toch een soort)!!! Na het buffet wou hij ons perse nog eentje trakteren. Ik dronk tegen alle gewoonten in een Pina Colada. Iedereen blij, iedereen gelukkig,… tijd om te gaan slapen. Deze avond voelde me ik me echt eens een Brad, Brad Pitt dan!

 Woe 6 februari 08: Dag19. Alweer hetzelfde op het programma. Deze keer een heel arme school: Toc H School. Vandaag is er door een of andere staking geen namiddagprogramma. Ideaal, vervroegd vrij dus! We kochten wat ananassen en cashewnoten voor ons middagmaal, want we hadden het niet aangevraag om te lunchen in Rajagiri. Het is woensdag, dus uitgaansdag! Opnieuw met de Deutsche Madchens spraken we af eerst iets westers te eten in Cochin. Pizza met frieten en kippenschnitzel!! Mmm. Yanna is het niet zo goed bevallen want ze voelde haar door onbekende redenen niet wel. Misschien iets met het eten? De groep werd vermenigvuldigd door nog 2 Duitse mensen en een 3 Indische vrienden. Met ons 9 gingen we de loungbar binnen. Door de ladysnight kregen alle vrouwen 2 gratis cocktails. Brecht hield het bij enkele (betalende) red bulls. Discriminatie! De muziek is er echt zalig, goeie electro! Zet zo’n loungbar in Belgie, en je bent binnen! Als we in Rajagiri over de bar spreken dan kijken ze eens heel raar. Blijkbaar is het een bar die onbetaalbaar is voor de gemiddelde Indier. Voor de redbull betaalde ik 150 roupie, zo’n 3 euro. Hetzelfde zoals in Belgie, maar extreem duur in Indische normen.

7 Februari 08: Dag 20. Vanmorgen blijft Yanna ziek achter in bed en heb ik een dag alleen in de Angels School. Bij men aankomst in school zag ik een klein oud manneke lopen naar de bureau van de principal. Ik wandelde in dezelfde richting en zag dat manneke (50jaar en 45kg waarschijnlijk) mij salueren zoals in het leger. Grappig!! Ik voelde me dus weer Brad Pitt. De principal, een pater van 33j oud was ook al zo vereerd me te zien. Ik stelde me voor, en zei de man wat ik kwam doen in zijn school. Opnieuw stond er hetzelfde op het programma, lezen in men boek(en) en de tips mededelen. Deze jongeren verstonden gelukkig wel engels zodat het niet moest vertaald worden. De lunch werd verzorgd door dat koddig manneke. Hij zette mijn stoel klaar, schepte mijn eten in, vulde men glas met water,… een privebutler voor een wit studentje die hier maar enkele leertips komt brengen. Ik moet eerlijk toegeven, ik voelde me heel belangrijk .
Na de school besloot ik even halt te houden bij een brug waar je een prachtig zicht hebt op de rivier. Het was hetzelfde plaatsje waar een jongen ons naar toe bracht op de eerste dag in India. Toen kwamen er 3 Indische jongens naar me toe, maar spraken enkel Malayalams. Ze wezen naar een palmboom. Ik bedoelde of ik zin had in een kokosnoot. Natuurlijk had ik zin!! Zonder hulpmiddelen klom een van de jongeren in een palmboom en sloeg een tiental noten naar beneden. We kraakten ze op een steen, dronken het sap, en aten het vruchtvlees op! Hoe verser kan een kokosnoot nog zijn? Eens terug thuis, same evening as always: eten, kletsen, slapen!

Vrij 8 februari 08: Dag 21. Geen scholen meer vandaag. Het programma werd gewijzigd omdat het echt saai begon te worden. Ik had de eer (want Yanna was nog steeds ziek in bed)  een dag met Meneer Vandormeal door te brengen. Of was het omgekeerd? Meneer Vandormael sponsert jaarlijks enkele kinderen die het financieel moeilijk hebben thuis. Deze families werden uitgenodigd in Rajagri en er volgde een aangename kennismaking. In de namiddag gingen we enkele heel arme families opzoeken die niet tot in Rajagiri raakten. Ook deze families werden gesponserd door Meneer Vandormael. We gingen echt doorheen enkele zeer klein, verlaten, arme dorpen. Een familie toonde ons enkele vernielde huizen die plaats moeten maken voor een drukke highway. Ellende troef! Het was een heel emotionele dag, want in de bus zat ik daar met mijn mp3 terwijl ik 30min voordien complete armoede zag! Erge wereld!!

 Zat 9 februari 08: Dag 22. Een complete relaxdag! Yanna werd terug beter. De voormiddag gingen we beiden terug ons eigen kamer in een deden een powerdutje.In de namiddag heb ik mijn kleren terug eens gewassen en mijn dagboek aangevuld.  we namen ook afscheid van Professor Fooownz (zo wordt hij hier genoemd) want hij neemt het vliegtuig terug naar Belgie.

Wordt vervolgd…

 Groetjes Brecht