Donderdag 14 februari 2008: Dag 27. Opnieuw ziek in bed gebleven vandaag. De hoest gaat maar niet over maar de koorts is wel al geluwd. Het is valentijn vandaag dus een telefoontje naar Daphne kon niet ontbreken. Over de middag ben ik even naar South Kalamassery gewandeld om 2 ananassen te kopen en eens op zoek te gaan naar iets anders dan water. Ik kocht zo’n instantpoeder voor fruitsap te maken. De twee ananassen zijn bedoeld voor het afscheid van Clara en Sarah. Die verlaten ons morgen. Sarah gaat, voor ze terug naar Duitsland vertrekt, 3 weken reizen met haar vader doorheen India. Clara vertrekt vanuit India voor 6 maanden naar Malawi voor ontwikkelingswerk. Na ons laatse avondmaal tesamen hebben we de ananassen versneden en wat van men zelfgemaakte fruitsap gedronken. Een gezellig afscheid.

Vrijdag 15 februari 2008, Dag 28. Opnieuw gezond en wel om terug naar St-Joseph te gaan. Al heb ik die hatelijke busritten echt neit gemist gedurende 2 dagen. Ik hoest wel nog altijd. Het was een speciaal ontbijt vanmorgen, we waren alleen aan tafel waar we in het verleden met 6 zaten. Meneer Vandormael, Clara en Sarah hebben ons verlaten, maar gelukkig is er nog Adjith die s’avonds bij ons eet.
Deze keer waren we in plaats van 10min te laat eens 10min te vroeg. Het was ‘Arts Day’ vandaag waardoor er geen lessen waren. Het is een dag waar studenten zingen, dansen, acteren,… Ze worden onderverdeeld in 4 groepen die gedurende de hele dag tegen elkaar strijden. We mochten de hele dag vanaf de eerste rij volgen. Tijdens een van de optredens tekende een zuster een hele mooie voorpagina op mijn dagboek. Na schooltijd nam Anita (de mentor die voor ons verantwoordelijk is en die ons overal naar toe brengt) ons mee naar haar ouders. Na een korte voorstelling namen we de bus terug naar huis en maakten we ons klaar voor het avondeten. Daar zat Adjith al op ons te wachten.
Het is vrijdagavond dus in Belgie normaal tijd om een stapje te zetten in de wereld. Aangezien dit voor mij nu een hele grote stap zou zijn, besloot ik het hier maar in India te houden. Yanna had geen zin om weg te gaan dus bleef zij in het girlshostel. Ik nam de bus richting Cochin en ging binnen in de loungbar waar we al enkele keren geweest zijn. De woensdagavond is er altijd goeie electro, maar die moest nu plaats maken voor wat zuiderse latino muziek. Ik leerde er 4 westerse Indiers kennen die vis verhandelen over de hele wereld. Jaarlijks waren ze wel eens in Brussel. Vandaar dat ze niet gekleed zijn zoals alle indiers maar er volledig westers uitzien. Machtige gasten! Het waren waarschijnlijk ook de enige Indiers in de loungbar (buiten het personeel dan) omdat het een bar is die onbetaalbaar is voor de gemiddelde Indier. Hier zitten enkel westerlingen en goedgestelde Indiers. Ik huurde een Ritsca (plaatselijke taxi, een driewieler) die me terug thuis afzette. Onderweg zong de bestuurder heel de tijd liedjes in het Malayalams en begon telkens te praten tegen mij. Ik moest hem iedere keer ontgoochelen door ‘English?’ te antwoorden. Na een leuke avond alleen op stap kroop ik met veel voldoening men bed in.

Zaterdag; 16 februari 2008, Dag 29. Laatse dag in St-Joseph. In de voormiddag luisterden we naar een Major Manager die als gastspreker was uitgenodigd in de school. Hij had het over de leidersrol van een leerkracht in een klas. Het was een goeie spreker waardoor het aangenaam was om te luisteren. In de namiddag namen we eerst en vooral afscheid van Anita, die ons vervroegd moest verlaten. Nadien waren we uitgenodigd bij het hoofd van de zusters. Ze hadden verse druivensap gemaakt voor ons. Ze hoorden ons uit en bedankten ons voor onze komst met een pater noster en een balpen. Machtige zusters! Dan volgde iets wat redelijk emotioneel was, het afscheid van de studenten. Ze hadden weer iets verschrikkelings mooi in elkaar gestoken, net zoals het welkomsmoment 6d geleden. Ze zongen voor ons, beden voor ons, vertelden afscheidswoordjes,… we kregen zelfs een afscheidscadeau. We deden ook elk ons eigen dankwoordje voor de 200 studenten en namen met pijn in het hart afscheid van die leuke studenten. Voor we naar buiten konden, moesten we wel nog 122 foto’s laten nemen en 201 handtekeningen uitdelen. Meneer Vandormael had ons ook eens aangeraden naar een zondsondergang te gaan kijken in Cochin. We kochten wat koekjes en een frisse 7up en gingen richting haven. De zon ging loodrecht naar beneden. Hij begon als een gele vuurbol, maar hoe verder hij zakte, werd hij oranje. Net voor het ondergaan was hij volledig rood. Nooit gezien! Meneer Vandormael had gelijk… zeker niet te missen.
We namen de bus naar huis en belden naar een duist koppel die we hadden leren kennen via Sara en Clara. We vroegen als ze zin hadden om weg te gaan vanavond. Ze gingen weg in het duurste en het meest luxueuze hotel van heel Cochin. De discotheek onder het hotel was opnieuw enkel gevuld met welgestelde Indiers of blanken. We betaalden 1000 roupie inkom (zo’n 20 euro), wat zelfs duur is in Belgie. De Duitsers kwamen met beetje vertraging en hadden nog 4 andere mensen meegenomen. Een ander duits koppel en nog een Indisch koppel. De 2 Duitse koppels doen hun stage geneeskunde in het hospital van Cochin en hebben daar het Indisch koppel leren kennen. Yanna heeft de hele avond gedanst terwijl ik de hele avond mijn Duits geoefenend heb tegen de Duitsers. Nadien brachten de Duitsers ons met hun wagen tot aan Rajagiri waardoor we een taxi hebben uitgespaard.

Zondag 17 februari 2008, Dag 30. Na het ontbijt terug in men bed gekropen door de korte nacht. In de namiddag hebben we wat in het Computer Lab gewerkt voor onze taak van RZL. Het lab is normaal niet open maar doordat het zaterdag gesloten was door een personeelsfeest is het vandag wel open. Gelukkig. Voor het avondeten hebben we nog langs de straat een thee gaan drinken en ons programma opgesteld voor de komende dagen.

Wordt vervolgd…

Groetjes

Brecht