Vrijdag 22 februari 2008: Dag 35. Vandaag is het onze laatste dag in het Sint-Joseph College in Kottayam. Van de priesters kreeg ik terug rijst, rauwe groentjes en een ei voor ontbijt. Deze voormiddag hadden we een meeting met een Amerikaan en een Nieuw-Zeelandse die beiden in Singapore wonen. Ze zijn allebei in India om een nieuw soort onderwijsrichting voor te stellen. Het kwam er op neer dat ze streven naar een internationaal schoolbeleid. We bezochten samen enkele klassen en het museum van de school. De Nieuw-Zeelandse dame verwacht me volgend jaar zeker in Nieuw-Zeeland. Ze wist me te vertellen dat het zuidelijkste eiland de mooiste plaats op aarde was. Voor de Amerikaan zijn de eilanden van Nieuw-Caledonie de mooiste plaatsen op aarde. Om 13.30 kwam Mister Jakes terug achter ons om terug te keren naar Rajagiri. Hij vroeg ons als we zin hadden om nog iets te bezoeken in de streek. We zeiden natuurlijk ‘ja’ maar wisten niets in de streek zijn. We reden naar een dicht gelegen plaats waar er veel luxe resorts zijn gevestigd aan de Backwaters. Het is 20.000 roupie voor 1 nacht (350 euro). Het waren wel stuk voor stuk luxeluxeluxe cottages voor te verblijven. Jakes wist ons te vertellen dat zijn grootmoeder in de gebuurte woonde. Ik vroeg hem als het mogelijk was haar even hallo te zeggen. We reden doorheen een heel arm dorpje maar kwamen uiteindelijk aan in een heel mooi typisch indisch huis. De grootmoeder en zijn nonkel onderhouden het huis de dag van vandaag. Het is een prachtig huis waar je kamers kan huren voor te logeren. Het was daar zo rustig, afgelegen,… Je kon niets horen van het verkeer, mensen,… enkel de vogels en natuur. We maakten kennis met zijn familie en dronken verse mangosap van de mango’s die ze in de tuin kweekten. Na een uur praten stelde Jakes voor als we geen zin hadden om hier het weekend door te brengen. Zijn nonkel zou een boottoch op de backwaters organiseren en ons ’s avonds meenemen naar de Indische filmawards. We twijfelden geen moment om hier een weekend te relaxen en 1 te zijn met de rust, de natuur en de vogels in het tropisch regenwoud. Iedereen gelukkig! We maakten ook kennis met Maureen en Helene die in de UK wonen. Ze zullen hier ook voor enkele nachten verblijven. Na een frisse douche gaf de nonkel (Crispin) ons wat verse kleren, want we waren er niet op voorzien 2 extra dagen weg te blijven van Rajagiri. Ik kreeg van hem een ‘mundu’, de typische Indische kledij voor mannen. Je kan het vergelijken met een groot laken die je via een speciale manier plooit tot een lange rok. Iedere man in India draagt de mundu in hun vrije tijd. Yanna kreeg van de tante, Sony, een traditionele rok. Jakes zelf bleef ook slapen maar ging ons ’s morgensvroeg verlaten omdat hij naar Munnar ging met vrienden. Munnar is de stad met de theevelden die we 2w geleden bezochten. We aten samen en babbelden erna nog wat buiten waar het toch oooo zoooo rustig was. De laatste week is ingegaan.

Zaterdag 23 februari 2008: Dag 36. Vandaag had Crispin een boot vastgelegd op de backwaters. We vertrokken pas om 11u want de tijd staat stil in een verblijf zoals deze. Samen met Helene, Yanna en Metilla (de dochter van Crispin) hadden we voor de 2e keer een boottocht op de backwaters. Maureen bleef ziek achter. Gedurende 20min hebben we plaatsgenomen op het dak van de boot. We gingen al heel snel terug naar beneden waar er schaduw was, want het was er niet uit te houden van de warmte. We stopten even langs de kant waar er een kraampje was waar ze ‘todie’ verkochten. Een likeur op basis van kokossap maar die totaal niet te drinken is! Bah! Daarna hadden we nog een stop in een knaloranje kerk. Na 3u kwamen we terug aan wal waar we allebei zagen dat we verschrikkelijk rood waren. We waren beiden verbrand van die 20min in de zon te zitten. Heel raar want we lopen al 5w rond in India waar het elke dag voor te bakken is!! Ik kreeg wat zonnecreme van Helene toen we terug waren in het verblijf van Crispin. Na 2u te genieten van niets te doen, maakten we ons klaar voor de filmawards. Na 2u rijden kwamen we uiteindelijk aan. Een prachtig podium, 5000 Indiers in alle kleuren van de regenboog en een leuke zomeravond! We zagen heel veel bekende Indische supersterren waar we eigenlijk niemand van kenden. Er werd wel veel gezongen en gedanst wat het echt heel aangenaam maakte. Na 4.5u op onze stoel te zitten zonder pauze kwam er dan toch eindelijk een einde aan de lange voorstelling. We kwamen pas om 1.30u terug thuis. Het zou een korte nacht worden want om 06.0 moeten we opstaan. Crispin had iets geregeld wat typisch Indisch is….rarara?

 Wordt vervolgd

 Groetjes

 Brecht