Zondag 24 februari 2008: Dag 37. Al heel vroeg in de morgen moesten we opstaan. Het werd maar een nacht van een enkele uren. Crispin bracht ons naar een massagecentrum waar we 1uur een ochtendmassage kregen. Het is belangrijk dat je deze krijgt voor het ontbijt blijkbaar. We werden elk in een apart kamertje onder handen genomen. Zalig… Hoe relaxer kan het nog zijn? Ik werd volledig ingeolied. De olie stonk beetje maar dat was zeker geen domper. Na 1u was het net als je volledig herboren was. Crispin kwam ons terug halen en we bedankten hem voor het uitstekende idee. We keerden terug naar huis waar we onze rugzak maakten voor terug te keren naar Rajagiri. Eens aangekomen in Rajagiri hebben we bijna de hele namiddag elk in onze eigen kamer de slaap ingehaald. We zagen elkaar enkel  voor het avondeten. De site van Crispin en het huis waar we verbleven: www.kodianthara.com .

De tuin van crispin met zijn zelfgemaakt eilandje.

De binnenplaats in het huis die verlicht wordt door het zonlicht van buiten.

De tuin van Crispin.

Het huis midden in het tropisch regenwoud.

Crispin in bootje.

Living.

Crispin en Sony

Vrijdag 22 februari 2008: Dag 35. Vandaag is het onze laatste dag in het Sint-Joseph College in Kottayam. Van de priesters kreeg ik terug rijst, rauwe groentjes en een ei voor ontbijt. Deze voormiddag hadden we een meeting met een Amerikaan en een Nieuw-Zeelandse die beiden in Singapore wonen. Ze zijn allebei in India om een nieuw soort onderwijsrichting voor te stellen. Het kwam er op neer dat ze streven naar een internationaal schoolbeleid. We bezochten samen enkele klassen en het museum van de school. De Nieuw-Zeelandse dame verwacht me volgend jaar zeker in Nieuw-Zeeland. Ze wist me te vertellen dat het zuidelijkste eiland de mooiste plaats op aarde was. Voor de Amerikaan zijn de eilanden van Nieuw-Caledonie de mooiste plaatsen op aarde. Om 13.30 kwam Mister Jakes terug achter ons om terug te keren naar Rajagiri. Hij vroeg ons als we zin hadden om nog iets te bezoeken in de streek. We zeiden natuurlijk ‘ja’ maar wisten niets in de streek zijn. We reden naar een dicht gelegen plaats waar er veel luxe resorts zijn gevestigd aan de Backwaters. Het is 20.000 roupie voor 1 nacht (350 euro). Het waren wel stuk voor stuk luxeluxeluxe cottages voor te verblijven. Jakes wist ons te vertellen dat zijn grootmoeder in de gebuurte woonde. Ik vroeg hem als het mogelijk was haar even hallo te zeggen. We reden doorheen een heel arm dorpje maar kwamen uiteindelijk aan in een heel mooi typisch indisch huis. De grootmoeder en zijn nonkel onderhouden het huis de dag van vandaag. Het is een prachtig huis waar je kamers kan huren voor te logeren. Het was daar zo rustig, afgelegen,… Je kon niets horen van het verkeer, mensen,… enkel de vogels en natuur. We maakten kennis met zijn familie en dronken verse mangosap van de mango’s die ze in de tuin kweekten. Na een uur praten stelde Jakes voor als we geen zin hadden om hier het weekend door te brengen. Zijn nonkel zou een boottoch op de backwaters organiseren en ons ’s avonds meenemen naar de Indische filmawards. We twijfelden geen moment om hier een weekend te relaxen en 1 te zijn met de rust, de natuur en de vogels in het tropisch regenwoud. Iedereen gelukkig! We maakten ook kennis met Maureen en Helene die in de UK wonen. Ze zullen hier ook voor enkele nachten verblijven. Na een frisse douche gaf de nonkel (Crispin) ons wat verse kleren, want we waren er niet op voorzien 2 extra dagen weg te blijven van Rajagiri. Ik kreeg van hem een ‘mundu’, de typische Indische kledij voor mannen. Je kan het vergelijken met een groot laken die je via een speciale manier plooit tot een lange rok. Iedere man in India draagt de mundu in hun vrije tijd. Yanna kreeg van de tante, Sony, een traditionele rok. Jakes zelf bleef ook slapen maar ging ons ’s morgensvroeg verlaten omdat hij naar Munnar ging met vrienden. Munnar is de stad met de theevelden die we 2w geleden bezochten. We aten samen en babbelden erna nog wat buiten waar het toch oooo zoooo rustig was. De laatste week is ingegaan.

Zaterdag 23 februari 2008: Dag 36. Vandaag had Crispin een boot vastgelegd op de backwaters. We vertrokken pas om 11u want de tijd staat stil in een verblijf zoals deze. Samen met Helene, Yanna en Metilla (de dochter van Crispin) hadden we voor de 2e keer een boottocht op de backwaters. Maureen bleef ziek achter. Gedurende 20min hebben we plaatsgenomen op het dak van de boot. We gingen al heel snel terug naar beneden waar er schaduw was, want het was er niet uit te houden van de warmte. We stopten even langs de kant waar er een kraampje was waar ze ‘todie’ verkochten. Een likeur op basis van kokossap maar die totaal niet te drinken is! Bah! Daarna hadden we nog een stop in een knaloranje kerk. Na 3u kwamen we terug aan wal waar we allebei zagen dat we verschrikkelijk rood waren. We waren beiden verbrand van die 20min in de zon te zitten. Heel raar want we lopen al 5w rond in India waar het elke dag voor te bakken is!! Ik kreeg wat zonnecreme van Helene toen we terug waren in het verblijf van Crispin. Na 2u te genieten van niets te doen, maakten we ons klaar voor de filmawards. Na 2u rijden kwamen we uiteindelijk aan. Een prachtig podium, 5000 Indiers in alle kleuren van de regenboog en een leuke zomeravond! We zagen heel veel bekende Indische supersterren waar we eigenlijk niemand van kenden. Er werd wel veel gezongen en gedanst wat het echt heel aangenaam maakte. Na 4.5u op onze stoel te zitten zonder pauze kwam er dan toch eindelijk een einde aan de lange voorstelling. We kwamen pas om 1.30u terug thuis. Het zou een korte nacht worden want om 06.0 moeten we opstaan. Crispin had iets geregeld wat typisch Indisch is….rarara?

 Wordt vervolgd

 Groetjes

 Brecht

Maandag 18 februari 2008: Dag 31. Na wat surfen op internet en nog een powerdutje in de voormiddag, vertrokken we rond 14u richting Fort Cochin. Fort Cochin het toeristische deel van Cochin waar de bekende ‘Chinese visnetten’ gelegen zijn. Het is de enige plaats waar je eens blanken kan tegenkomen. De busrit duurde iets meer dan een uur, wat lang genoeg is. We gingen naar Fort Cochin met 2 doelen: 1) Cadeautjes kopen 2) De reisbureautjes aflopen op zoek naar een weekenprogramma. We liepen winkels in winkels uit en ik heb uiteindelijk gevonden wat ik wou kopen. Idem voor Yanna. Na geinformeerd te hebben naar de Maledieven, Lakshadweep-eilanden, zeiltrip naar dolfijnen,… hebben we er ons bij neergelegd dat het niet past in ons budget. Helaas, want de Maledieven zou een ware droom geweest zijn. Dichter zullen we waarschijnlijk nooit raken. Terug in Rajagiri spraken we Ajith bij het avondeten aan om eventueel iets te zoeken waar we het weekend mee kunnen opvullen. Hij stelde voor om naar zijn thuis te gaan in Thiruvananthapuram omdat daar een hele bekend strand gelegen is. Hij was het nog niet zeker omdat hij alleen zondag vrij was, dus ons maar amper ging kunnen vergezellen. Ook is het niet toegelaten van de directie dat een leerkracht de tijd doorbrengt met studenten in het weekend. Hij ging ons nog iets laten weten…

Dinsdag 19 februari 2008: Dag 32 = Stankingsdag! De benzineprijzen zijn hier even duur als in Belgie. Daardoor is het bijna onbetaalbaar voor de Indische bevolking om een volle tank te betalen. Gedurende ons verblijf is het al de 4e stakingsdag. Iedereen heeft vrij dan en op de straten zijn alleen enkele persoonlijke wagens te vinden. Normaal gingen we vandaag naar Kottayam vertrekken voor een 3-daagse, maar omwille van de staking is alles met een dagje verzet. Dan hebben we maar de hele dag in het computer-lab doorgebracht en aan de taak van RZL gewerkt. Dat is alweer een taak minder dat we moeten maken in Belgie.

Woensdag 20 februari 2008: Dag 33. Door de staking van gisteren zijn we pas vandaag vertrokken naar Kottayam. In Kottayam is er ook een lerarenopleiding van zo’n 150 studenten. We zouden zo’n 3u op de bus zitten waar we serieus tegenop zagen gezien die altijd propvol zitten. Om 8u moesten we klaarstaan aan de poort van Rajagiri. Jakes, die die samen met ons naar Kottayam ging gaan, was een beetje te laat maar had een hele grote verrassing voor ons mee: een auto1! We kwamen uiteindelijk aan in de school die ook St-Joseph noemt. Ik kreeg een kamer toegewezen bij de paters in het monasterie  en Yanna bij de zusters in het girlshostel. Een heel sobere kamer maar wel eens met een dikke, normale matras. In Rajagiri is mijn matras te vergelijken met de kussens die je op een ligzetel legt in de zomer. Na een rondleiding en voorstelling aan de studenten was het tijd voor het middageten. Hier hadden ze blijkbaar niet door dat Westerse mensen totaal niet tegen het pikkant eten konden. Ze zagen wel dat ik niet veel eetlust had en vroegen of ik geen eitje wou eten met rauwe groentjes. De komende 3 dagen wou ik dus niets anders eten dan rijst, een ei en groentjes. Hetgeen waar ik mij beetje aan ergerde was de uiting van het geloof hier. Yanna wist me te vertellen dat ze hier 3u per dag bidden. Komaan zeg!? Voor ze het eten inscheppen maken ze een knieling en maken een kruisteken, hetzelfde na de maaltijd. Pff gelukkig moest ik hier maar 2 nachten blijven. Nog erger, Yanna was verplicht om 18u30 binnen te gaan in het girlshostel. Vanaf dit uur sluit de duur en mag niemand meer buiten komen van de vrouwen.
Na de middag hebben we wat microteachings geobserveerd en onze mening gegeven. In het Indisch onderwijs wordt er heel veel gedoceert. De leerlingen zijn dan ook wel veel aandachtiger dan in Belgie, waardoor dit wel mogelijk is hier. Na de schooltijd besloten we wat in het dorpje rond te lopen en hebben we wat frisdrank en koeken gekocht. Ze hebben hier lekkere koeken op basis van caramel en pindanoten! Doordat de school gelegen is op een berg heb je vanaf het hoogste punte een prachtig uitzicht op het dal. In de verte kan je de Backwaters zien. We hebben hier gewacht om de zonsondergang te bezichten vanaf dit punt. Het heeft me alvast meer schitterende foto’s opgeleverd. Je moet je voorstellen: zonsondergang, palmbomen, prachtig uitzicht op backwaters, wat frisdrank, koekje, … Yanna heeft door haar sluitingsuur de ondergang vervroegd moeten verlaten.
Na het avondeten heb ik met Father Thomas wat buiten gewandeld. Hij vroeg me uit waarom we in Belgie niet meer zo gelovig zijn. Hij vroeg ook als ik foto’s bij me had van Belgie. Hij wist me te vertellen dat ik op papa leek en hij was volledig in chock toen hij een foto zag van Daphne in een topje met spaghettibandjes. In de Indische cultuur is dit een halve pornofoto waarschijnlijk. Hij nodigde me uit voor de ochtenviering om 5.30 maar ik antwoorde dat ik het nog wel ging zien. Jammer dus.

Donderdag 21 februari 2008: Dag 34. Na het ontbijt van 8u hebben we de voormiddag mogen doorbrengen in het computer-lab om een powerpoint voor te bereiden over Belgie. Ik had nog de powerpoint staan die we hebben gebruikt in de Public School van Rajagiri en in St-Joseph in Cochin. We hebben heb wat aangepast maar vooral ook uitgebreid. We betrokken ook de religie, het verkeer, het onderwijs,… erbij. In de namiddag hebben we de voorstelling gegeven en de vele vragen beantwoord. Ze vroegen naar de manier van trouwen, de landbouw, ons gezin,… Nadien had een Father een taxi besteld om ons naar de Backwaters te brengen. Het is nu de 2e keer dat we ze zien en het blijft toch zo prachtig. Het water, de dropjes, de palmbomen,… We vaarden met een houten kanobootje over het water en wandelden even door de natuur.  Deze avond heb ik de hele avond doorgebracht op het dakterras bij de paters. Slaapwel

Wordt vervolgd…

Groetjes

Brecht

Donderdag 14 februari 2008: Dag 27. Opnieuw ziek in bed gebleven vandaag. De hoest gaat maar niet over maar de koorts is wel al geluwd. Het is valentijn vandaag dus een telefoontje naar Daphne kon niet ontbreken. Over de middag ben ik even naar South Kalamassery gewandeld om 2 ananassen te kopen en eens op zoek te gaan naar iets anders dan water. Ik kocht zo’n instantpoeder voor fruitsap te maken. De twee ananassen zijn bedoeld voor het afscheid van Clara en Sarah. Die verlaten ons morgen. Sarah gaat, voor ze terug naar Duitsland vertrekt, 3 weken reizen met haar vader doorheen India. Clara vertrekt vanuit India voor 6 maanden naar Malawi voor ontwikkelingswerk. Na ons laatse avondmaal tesamen hebben we de ananassen versneden en wat van men zelfgemaakte fruitsap gedronken. Een gezellig afscheid.

Vrijdag 15 februari 2008, Dag 28. Opnieuw gezond en wel om terug naar St-Joseph te gaan. Al heb ik die hatelijke busritten echt neit gemist gedurende 2 dagen. Ik hoest wel nog altijd. Het was een speciaal ontbijt vanmorgen, we waren alleen aan tafel waar we in het verleden met 6 zaten. Meneer Vandormael, Clara en Sarah hebben ons verlaten, maar gelukkig is er nog Adjith die s’avonds bij ons eet.
Deze keer waren we in plaats van 10min te laat eens 10min te vroeg. Het was ‘Arts Day’ vandaag waardoor er geen lessen waren. Het is een dag waar studenten zingen, dansen, acteren,… Ze worden onderverdeeld in 4 groepen die gedurende de hele dag tegen elkaar strijden. We mochten de hele dag vanaf de eerste rij volgen. Tijdens een van de optredens tekende een zuster een hele mooie voorpagina op mijn dagboek. Na schooltijd nam Anita (de mentor die voor ons verantwoordelijk is en die ons overal naar toe brengt) ons mee naar haar ouders. Na een korte voorstelling namen we de bus terug naar huis en maakten we ons klaar voor het avondeten. Daar zat Adjith al op ons te wachten.
Het is vrijdagavond dus in Belgie normaal tijd om een stapje te zetten in de wereld. Aangezien dit voor mij nu een hele grote stap zou zijn, besloot ik het hier maar in India te houden. Yanna had geen zin om weg te gaan dus bleef zij in het girlshostel. Ik nam de bus richting Cochin en ging binnen in de loungbar waar we al enkele keren geweest zijn. De woensdagavond is er altijd goeie electro, maar die moest nu plaats maken voor wat zuiderse latino muziek. Ik leerde er 4 westerse Indiers kennen die vis verhandelen over de hele wereld. Jaarlijks waren ze wel eens in Brussel. Vandaar dat ze niet gekleed zijn zoals alle indiers maar er volledig westers uitzien. Machtige gasten! Het waren waarschijnlijk ook de enige Indiers in de loungbar (buiten het personeel dan) omdat het een bar is die onbetaalbaar is voor de gemiddelde Indier. Hier zitten enkel westerlingen en goedgestelde Indiers. Ik huurde een Ritsca (plaatselijke taxi, een driewieler) die me terug thuis afzette. Onderweg zong de bestuurder heel de tijd liedjes in het Malayalams en begon telkens te praten tegen mij. Ik moest hem iedere keer ontgoochelen door ‘English?’ te antwoorden. Na een leuke avond alleen op stap kroop ik met veel voldoening men bed in.

Zaterdag; 16 februari 2008, Dag 29. Laatse dag in St-Joseph. In de voormiddag luisterden we naar een Major Manager die als gastspreker was uitgenodigd in de school. Hij had het over de leidersrol van een leerkracht in een klas. Het was een goeie spreker waardoor het aangenaam was om te luisteren. In de namiddag namen we eerst en vooral afscheid van Anita, die ons vervroegd moest verlaten. Nadien waren we uitgenodigd bij het hoofd van de zusters. Ze hadden verse druivensap gemaakt voor ons. Ze hoorden ons uit en bedankten ons voor onze komst met een pater noster en een balpen. Machtige zusters! Dan volgde iets wat redelijk emotioneel was, het afscheid van de studenten. Ze hadden weer iets verschrikkelings mooi in elkaar gestoken, net zoals het welkomsmoment 6d geleden. Ze zongen voor ons, beden voor ons, vertelden afscheidswoordjes,… we kregen zelfs een afscheidscadeau. We deden ook elk ons eigen dankwoordje voor de 200 studenten en namen met pijn in het hart afscheid van die leuke studenten. Voor we naar buiten konden, moesten we wel nog 122 foto’s laten nemen en 201 handtekeningen uitdelen. Meneer Vandormael had ons ook eens aangeraden naar een zondsondergang te gaan kijken in Cochin. We kochten wat koekjes en een frisse 7up en gingen richting haven. De zon ging loodrecht naar beneden. Hij begon als een gele vuurbol, maar hoe verder hij zakte, werd hij oranje. Net voor het ondergaan was hij volledig rood. Nooit gezien! Meneer Vandormael had gelijk… zeker niet te missen.
We namen de bus naar huis en belden naar een duist koppel die we hadden leren kennen via Sara en Clara. We vroegen als ze zin hadden om weg te gaan vanavond. Ze gingen weg in het duurste en het meest luxueuze hotel van heel Cochin. De discotheek onder het hotel was opnieuw enkel gevuld met welgestelde Indiers of blanken. We betaalden 1000 roupie inkom (zo’n 20 euro), wat zelfs duur is in Belgie. De Duitsers kwamen met beetje vertraging en hadden nog 4 andere mensen meegenomen. Een ander duits koppel en nog een Indisch koppel. De 2 Duitse koppels doen hun stage geneeskunde in het hospital van Cochin en hebben daar het Indisch koppel leren kennen. Yanna heeft de hele avond gedanst terwijl ik de hele avond mijn Duits geoefenend heb tegen de Duitsers. Nadien brachten de Duitsers ons met hun wagen tot aan Rajagiri waardoor we een taxi hebben uitgespaard.

Zondag 17 februari 2008, Dag 30. Na het ontbijt terug in men bed gekropen door de korte nacht. In de namiddag hebben we wat in het Computer Lab gewerkt voor onze taak van RZL. Het lab is normaal niet open maar doordat het zaterdag gesloten was door een personeelsfeest is het vandag wel open. Gelukkig. Voor het avondeten hebben we nog langs de straat een thee gaan drinken en ons programma opgesteld voor de komende dagen.

Wordt vervolgd…

Groetjes

Brecht

Hallooo

Zon 10 februari 08: Dag 23. Vandaag is het zondag dus hebben we onze vrije dag opgevuld met een uitstap maar Munnar. Munnar ligt op 3u rijden van Cochin dus hebben we al heel vroeg in de ochtend opgestaan, 3u. Ajeesh en Rakesh, de twee Indische vrienden die ons vorige week meenamen naar de watervallen, gingen ons vandaag terug vergezellen en ophalen met de auto. We hadden gevraagd de poort te openen van Rajagiri zodat we buiten konden. Slechts 3.20 kwam de security de poort openen. Gelukkig! Munnar is een stadje gelegen midden in de bergen van het Dekanplateau. Het ligt op meer dan 1600m boven de zeespiegel waardoor het daar koud kan zijn. In Oostenrijk ligt er op die hoogte skipistes en meters sneeuw, in India (Munnar) zijn er prachtige zomerse panoramazichten te bewonderen. De omgeving van Munnar is bekend omwille van zijn uitgestrekte theeplatages. Onderweg stopten we even voor een mislukte zonsopgang. Door de opstijgende mist konden we de zon maar half zien, jammer! Om 7u kwamen we ongeveer aan in Munnar dorp. We reden verder doorheen het bergachtig landschap en zagen prachtige natuurbeelden. Meren, theevelden, bergen,… We hielden even halt bij ‘echo point’, een plaats waar een echo heel goed hoorbaar is. Wel grappig om daar allemaal toeristen te zien roepen naar een berg . We reden door op naar de top van de berg waar er een prachtig uitzicht stond te wachten op ons. Maar Ajeesh vroeg Rakesh even langs de weg stil te staan want hij vond zijn oortjes van zijn GSM niet meer. Toevallig of niet, maar op de plaats waar we halt hielden zag yanna beneden in het dal een olifant. Datgene wat ons vorige week niet lukte, lukt ons nu wel! We stapten uit en gingen wat dichter. Rakesh en Ajeesh riepen naar beneden in het Malayalams. We konden het kleine olifantenkampje binnen. We stonden oog in oog met Malady, de vrouwelijke olifante van 25j oud. De opvoeders van Malady vroegen als we zin hadden de olifanten te helpen wassen. Met een halve kokosnoot schuurden we over de ruwe huid van Malady. Naas haar lag nog een olifant te genieten van een badje. Ze genoot er echt van. Drie mensen die op je rug zitten te wrijven en je te wassen, ik zou er ook enorm content mee zijn. Eens gewassen maakten we de olifantjes klaar om er mee te gaan wandelen. Malady ging ons even meenemen op haar rug in de bergen voor een halfuurtje. Ze leek echt gelukkig want voor ze vertrok danste ze van links naar rechts heen en weer. Olifanten, MACHTIGE beesten!!
Na dit onverwachts bezoekje aan mevrouw de olifant reden we verder naar het hoogste punt, 1950m. Vanaf hier hadden we alweer een adembenemend zicht op het dal en de theeplantages die een merkwaardige structuur aannemen (zie foto’s), al speelde de bewolking wel voor een kleine spelbreker.
We reden terug naar Munnar-city en gingen een hotel binnen om te eten. Nadien besloten we door te rijden naar Idukki. Udikki is een plaats waar een een enorm grote dam is gelegen, Idukki Dam! De dam is 169m hoog. We bezochen zowel de bovenkant als de onderkant. Aan de linkerkant is het water tot aan de top van de dam gevuld met water, aan de rechterkant (169m lager) ligt er in alle vrede een dropje gelegen. Het is ongeloofelijk welke druk die dam wel moet opvangen. We stonden alle vier met een verbaasde blik naar boven te gapen toen we de voet van de dam van dichterbij bekeken. Ongeloofelijk!
We reden terug naar Cochin en aten het avondeten in een hotel. Vanop een balkon met zicht op de rivier en brug aten we veel te veel en namen ondertussen afscheid van Rakesh en Ajeesh.

Ma 11 februari 08: Dag 24. Vandaag zijn we om 10u verwacht in het St-Joseph College Teacher Educations for Woman. Hier studuren 200 Indische vrouwen 1j lang om hun diploma van regent te behalen. Door de enorme chaos in het verkeer en het piekuur, kwamen we 10min te laat aan, na een busrit van 1u ongeveer. We verontschuldigden ons bij de pricipal, die ook een zuster is. We werden meegebracht naar een lokaal op het gelijkvoers waar alle 200 studenten binnen konden, een welkomsceremonie:-)! Ze zongen een welkomsliedje voor ons, beden voor ons, gaven een welkomswoordje en zongen ten slotte het Indisch volkslied (die in iedere Indische school wordt gezongen elke dag). Daarna gingen we even de bibliotheek van de school bezoeken en sloten de voormiddag af met een lunch. In de namiddag observeerden we wat lessen. Om 16u namen we de bus terug en pasten we onze blogs aan. We voelen ons beiden niet zo goed vandaag. We gingen nog vroeger slapen als gewoonlijk. Morgen is een andere dag…

Dins 12 februari 08: Dag 25. Na een verschrikkelijke nacht vol hoesten en niezen dan toch naar St-Joseph vertrokken. (Het was lang niet de verschrikklijkste nacht, vorige week heb ik 2 nachten geslapen in een mierennest. Blijkbaar vond familie Mier mijn bed een ideale plaats om een reunie te houden. Van Clara kreeg ik spul om die hatelijke beesten uit mijn bed te verwijderen.) Ook Yanna besluit dan toch naar het St-Joseph te gaan. Blijkbaar een verkeerde keuze want gedurende de hele dag zaten we elkaar ziek te maken. We observeerden toch de hele dag micro-teaching-lessen maar gingen onwel terug naar Rajagiri. We besloten een dokter in te schakelen want met Yanna ging het steeds slechter en slecher, en ik voelde me koortsachtig en moest constant hoesten. Conclusie: Yanna had voor de 2e keer in 1 week een voedselvergiftiging en ik heb een Bronchitis met koorts. We kregen een hele reeks aan pillen en siroop mee.Yanna krijgt 2d platte rust voorgeschreven en moet 2 dagen overleven op een groentendieet met rijst. Ze kreeg ook de goeie raad niet meer te eten buiten de eigen school. Ikzelf heb ook 2d rust gekregen, al hoop ik morgen terug naar St-Joseph te gaan. (Ohja onze doktersvisite heeft ons elk 50roupie gekost, net geen 1 EUR)

Woe 13 februari 08: Dag 26. We blijven beiden allebei ziek in Rajagiri. De medicatie doet zijn werk… met mij gaat het al iets beter. Yanna heb ik enkel gezien bij het middageten, ook zij voelt zich al beter dan gisteren.

Wordt zeker vervolgd…

Groetjes Brecht

(Daphne, ik mis je!)

Hallootjes

Ma 4 februari 08: Dag 17. Deze week zullen we gedurende 5d werken in CASP. CASP is een organisatie die de rechten van kinderen centraal stelt. We moeten naar 5 plattelandsschooltjes trekken om de leerlingen tips te geven over hoe ze het best studeren voor de examens. 5 verschillende scholen betekent elke dag een andere school. Vandaag stond ‘Govn school Eloor’ op het programma. Govn staat voor governement, een staatsschool dus. Dit was ook snel te merken aan de verlaten sfeer die er hing. Armoede troef! We werden door een leerkracht ontvangen met thee in een verlaten kamertje vol met spinnewebben en vieze dingen. Later bleek dat het de bureau was van de principal, de directrice dus. We moesten nog even wachten op Mister Deepak, een medewerker van CASP, om daarna met hem naar een klas te gaan. Mister Deepak gaf de leerlingen eerst een sessie over ‘leren leren’ in het Malayalams waardoor we er niets van verstonden. Het was saai om daar een hele voormiddag te zitten. Na de lunch was het onze beurt. Ik begon met de leerlingen enkele tips te geven over het leren van wiskunde. Yanna nam over en gaf de leerlingen enkele tips op engels te leren. Mister Deepak vertaalde alles omdat de leerlingen amper Engels verstonden. Het verschil tussen Rajagiri Public School en deze school is enrom groot. In Rajagiri werd er al Engels onderwezen vanaf de kleuterklas en hier verstaan ze amper engels in hun laatste jaar humaniora. Alles heeft te maken met de structuur. Rajagiri is een vrije school, Eloor is een staatsschool.
Daarna moesten we nog naar een sessie luisteren in het Malayalams. Met alle respect voor Mister Deepak, maar ik ging buiten wat gaan spelen met de kinderen. Ik zag een groepje kleine meisjes in een ronde staan en een voorwerp smijten na elkaar. Ze verstonden me door de gebaren die ik maakte, dat ik mee wou spelen. Kheb het een kwartiertje volgehouden, want blijkbaar kwam er geen einde aan het-smijt-een-voorwerp-naar-de-persoon-naast-je-spelletje. Ik besloot dan maar wat te basketten met enkele jongens. Yanna bleef voorbeeldig de sessie volgen.
Om 16u was de school uit, maar tot 17u werden de ouders uitgenodigd voor een sessie over “hoe studerende kinderen opvoeden’. Alweer hetzelfde: Malayalam is onverstaanbaar. Voor ik ging slapen, heb ik nog wat foto’s op m’n blog gezet voor jullie.

Dins 5 februari 08: Dag 18. Dezelfde sessies en tips stonden op het programma vandaag. Nu waren we slimmer en deden we de Humo mee die Meneer Vandormael had meegebracht uit Belgie. Ook leesboeken waren in trek vandaag. De school noemde MES-school, en voorspelde niet veel goeds gezien de naam. Ik denk dat we ook beiden wat last hadden van een offday want we vonden de overgelukkig kinderen wat irritant. De kindjes voelden aan onze blanke huid, alsof we een buitenaards wezen waren. Een leerkracht vertelde ons dat het voor sommigen de eerste keer is dat ze een blanke zien. Een kindje sloeg Yanna zelfs in het gezicht van geluk. Iedereen vraagt ook 1000x “What is your name, where are you from,…” Op zich heel lief van de kindjes, maar na 2.5w India begint dat toch wat afgezaagd worden. En Brecht mag je dan nog 5x herhalen omdat ze het niet kunnen uitspreken. Nuja, offday dus. Net als gisteren en de voorbij schooldagen, hebben we weer tientallen handtekeningen moeten uitdelen. Blank zijn is heel speciaal. Na de schooldag waren we om 18.45 verwacht in de welkomshal van de school. De principal van Rajagiri heeft ons samen met meneer Vandormael uitgenodigd om te gaan eten. (De grote baas, je kan het vergelijken met meneer Vanhalsberghe van Katho) We voelden ons meer dan vereerd. Een speciaal ingehuurde chauffeur kwam ons ophalen in een sjieke auto. Hij reed richting een van de duurste hotels van Cochin om daar te dineren samen met de familie Endjodey, de principal. Eindelijk spaghetti (of toch een soort)!!! Na het buffet wou hij ons perse nog eentje trakteren. Ik dronk tegen alle gewoonten in een Pina Colada. Iedereen blij, iedereen gelukkig,… tijd om te gaan slapen. Deze avond voelde me ik me echt eens een Brad, Brad Pitt dan!

 Woe 6 februari 08: Dag19. Alweer hetzelfde op het programma. Deze keer een heel arme school: Toc H School. Vandaag is er door een of andere staking geen namiddagprogramma. Ideaal, vervroegd vrij dus! We kochten wat ananassen en cashewnoten voor ons middagmaal, want we hadden het niet aangevraag om te lunchen in Rajagiri. Het is woensdag, dus uitgaansdag! Opnieuw met de Deutsche Madchens spraken we af eerst iets westers te eten in Cochin. Pizza met frieten en kippenschnitzel!! Mmm. Yanna is het niet zo goed bevallen want ze voelde haar door onbekende redenen niet wel. Misschien iets met het eten? De groep werd vermenigvuldigd door nog 2 Duitse mensen en een 3 Indische vrienden. Met ons 9 gingen we de loungbar binnen. Door de ladysnight kregen alle vrouwen 2 gratis cocktails. Brecht hield het bij enkele (betalende) red bulls. Discriminatie! De muziek is er echt zalig, goeie electro! Zet zo’n loungbar in Belgie, en je bent binnen! Als we in Rajagiri over de bar spreken dan kijken ze eens heel raar. Blijkbaar is het een bar die onbetaalbaar is voor de gemiddelde Indier. Voor de redbull betaalde ik 150 roupie, zo’n 3 euro. Hetzelfde zoals in Belgie, maar extreem duur in Indische normen.

7 Februari 08: Dag 20. Vanmorgen blijft Yanna ziek achter in bed en heb ik een dag alleen in de Angels School. Bij men aankomst in school zag ik een klein oud manneke lopen naar de bureau van de principal. Ik wandelde in dezelfde richting en zag dat manneke (50jaar en 45kg waarschijnlijk) mij salueren zoals in het leger. Grappig!! Ik voelde me dus weer Brad Pitt. De principal, een pater van 33j oud was ook al zo vereerd me te zien. Ik stelde me voor, en zei de man wat ik kwam doen in zijn school. Opnieuw stond er hetzelfde op het programma, lezen in men boek(en) en de tips mededelen. Deze jongeren verstonden gelukkig wel engels zodat het niet moest vertaald worden. De lunch werd verzorgd door dat koddig manneke. Hij zette mijn stoel klaar, schepte mijn eten in, vulde men glas met water,… een privebutler voor een wit studentje die hier maar enkele leertips komt brengen. Ik moet eerlijk toegeven, ik voelde me heel belangrijk .
Na de school besloot ik even halt te houden bij een brug waar je een prachtig zicht hebt op de rivier. Het was hetzelfde plaatsje waar een jongen ons naar toe bracht op de eerste dag in India. Toen kwamen er 3 Indische jongens naar me toe, maar spraken enkel Malayalams. Ze wezen naar een palmboom. Ik bedoelde of ik zin had in een kokosnoot. Natuurlijk had ik zin!! Zonder hulpmiddelen klom een van de jongeren in een palmboom en sloeg een tiental noten naar beneden. We kraakten ze op een steen, dronken het sap, en aten het vruchtvlees op! Hoe verser kan een kokosnoot nog zijn? Eens terug thuis, same evening as always: eten, kletsen, slapen!

Vrij 8 februari 08: Dag 21. Geen scholen meer vandaag. Het programma werd gewijzigd omdat het echt saai begon te worden. Ik had de eer (want Yanna was nog steeds ziek in bed)  een dag met Meneer Vandormeal door te brengen. Of was het omgekeerd? Meneer Vandormael sponsert jaarlijks enkele kinderen die het financieel moeilijk hebben thuis. Deze families werden uitgenodigd in Rajagri en er volgde een aangename kennismaking. In de namiddag gingen we enkele heel arme families opzoeken die niet tot in Rajagiri raakten. Ook deze families werden gesponserd door Meneer Vandormael. We gingen echt doorheen enkele zeer klein, verlaten, arme dorpen. Een familie toonde ons enkele vernielde huizen die plaats moeten maken voor een drukke highway. Ellende troef! Het was een heel emotionele dag, want in de bus zat ik daar met mijn mp3 terwijl ik 30min voordien complete armoede zag! Erge wereld!!

 Zat 9 februari 08: Dag 22. Een complete relaxdag! Yanna werd terug beter. De voormiddag gingen we beiden terug ons eigen kamer in een deden een powerdutje.In de namiddag heb ik mijn kleren terug eens gewassen en mijn dagboek aangevuld.  we namen ook afscheid van Professor Fooownz (zo wordt hij hier genoemd) want hij neemt het vliegtuig terug naar Belgie.

Wordt vervolgd…

 Groetjes Brecht

Dag iedereen

Donderdag 31 januari 08: Dag 13. Vandaag was het terug een dag in de Public School. De presentatie over Belgie die we vorige week al gemaakt hadden, hebben we deze voormiddag voorgesteld. We hebben situering, klimaat, kleding, betaling, enz… besproken. Meneer Vandormael was opgetogen wat ons heel blij maakt. Toen we door de gangen van de school liepen, vroeg de muziekleraar ons binnen te komen in zijn lokaal. Hij had in het begin van de week beloofd dat hij informatie ging meenemen voor ons over de Wereld Jongeren Dag in Sydney. Hij gaf ons brochures en toonde ons beeldmateriaal. Ik moet zeggen, het zag er wel leuk uit! Blijkbaar is hij de pianist van een bandje die op vorige edities gespeeld hebben. Op zich niet veel speciaals, maar hij verelde dat er daar meer dan 1miljoen deelnemers waren. Als het waar is weet ik niet, dat zou ik even moeten opsnorren. Hij deed ons daarna zomaar 3 cd’s cadeau, van een vriendelijke Indier gesproken… Net voor de lunch hebben we dan nog een les wetenschappen en recht geobserveerd.
Na de lunch hebben we de hele namiddag in een kleuterklasje gespendeerd. Zo koddig, die kleine knoddigerds in hun uniformpje. Yanna viel blijkbaar heel goed in de smaak want ze kreeg verschillende tekeningen met hartjes. Het was een les Engels, iets wat we in Belgie ook beter zouden geven vanaf de kleuterklas. Ik zend zeker een e-mail naar meneer Vandenbroucke!!!
De avond was een avond zoals een ander. Eten, kletsen en vroeg slapen.

Vrijdag 1 Februari ‘08: Dag 14. Vandaag is het onze laatste dag in de Public School. We begonnen de dag met een “Christian Tour”. Voor RZL hebben we de opdracht gekregen verschillende scholen te vergelijken in verband met de aanwezigheid van het christendom. Daardoor hebben we een tour gemaakt in en rond de school op zoek naar sporen van het Christendom. We namen foto’s die we dan zouden gebruiken voor ons werk. Daarna hadden we opnieuwe enkele observaties: Economie, C++ en Aardrijkskunde.
Na lunch hadden we een gesprek met Mister Antoni, de grote baas van CASP. CASP is een organisatie die zich ontfermt over de rechten van kinderen (Adoptie, onderwijs, opvoeding,…). Omdat we volgende week gedurende 5 dagen meewerken in deze organisatie, hadden we een laatste gesprek met elkaar. Een afgevaardigde legde ons uit wat we maandag moesten doen en hoe we op de juiste locatie konden geraken. We moeten in een heel arm schooltje op het platteland 10 studietips geven . Tips over hoe ze efficient kunnen leren voor de examens. De afgevaardigde zou voor tolk spelen want de leerlingen zouden er enkel Malayalam spreken. Al bestaat er wel 1 universele taal om met iedereen te communiseren: een lach! Door het uitgelopen gesprek waren we beetje achter op schema. In de resource room, waar we nog even gingen obsereveren, stonden er al 2 ‘kattan chayas’ klaar, of beter gezegd, thee. We namen wat foto’s en kletsten wat met de leerlingen en leerkrachten. Dit zou een ideale stageplaats zijn voor studenten BALO. Het was zover, onze laatste minuten in Public School zaten erop! De leerkracht die zich over ons onfermt had, nam met enige emoties afscheid van ons. Alsook de overenthousiate kinderen zwaaiden ons de deur uit. We gingen nog even via het bureau van de Prinipal om haar te bedanken voor de fijne week. Goodbey Rajagiri Public School! We hebben wel met Rajeed, de sportleerkracht, afgesproken zondag naar een olifantenkamp te gaan. Dat wordt uitkijken!!
Voor het avondeten mochten the Germans en Yanna naar de plaatstelijke naaister om hun Sari, de traditionele kledij in India. Nadien dronken we in lokaal bartje een Lime Juice en gingen gaan eten. Wanneer het avondeten afgelopen was, hebben Yanna, meneer Vandormael en mezelf ons buiten op terras gezet. We filosofeerden even zoals de goeie oude tijd in de RZL-lessen. Onderwerpen: Als een boom valt in een bos waar niemand is, maakt het dan geluid? Als je iets kwijt bent, ben je het dan verloren? Met een andere naam, ben je dan een andere persoon?… Deze avond zijn we ook de punten te weten gekomen via een sms van het thuisfront! Dank u zusjes hiervoor!!

Zaterdag 2 februari ‘08: Dag 15. Vandaag is het zaterdag dus een vrij dag!! In de voormiddag belde ik even met mijn miss Belgium en met de moeder. Voor de mensen die zich nu tekort gedaan voelen: Alles ok hier, heet weer, pikant eten, en een goeie gezondheid. We hebben niet veel gedaan voor de rest in de voormiddag. Om 15.30u nam meneer Vamdormael ons mee naar Cochin. In een overvolle (je moet het zien voor je het kan geloven) bus, zijn we dan uiteindelijk toch heelhuids aangekomen. Normaal gingen we naar een plaats gaan waar er gedanst, gefeest en gezongen zou worden: Katakali. Door een of andere redenen is het niet doorgegaan waardoor we na even wandelen door Cochin iets gingen eten in (opnieuw) de ChickenKing! Terug in school, praten we nog wat en deelden een cake die yanna gekocht had. Slaapwel.

Zondag 3 februari ‘08: Dag 16. Vandaag hadden we een afspraak met Rajeed om naar een olifantenkamp te gaan! Om 8.30 hadden we afgesproken maar we zagen hem pas om 9.15. Hij had ook nog een andere vriend meegebracht, Ajeesh. Na een goed uur rijden en met ons 4 in de auto, kwamen we aan. We waren superblij maar werden ook direct terug ontgoocheld: Door een infectie zijn de olifantjes ziek en wordt er geen bezoek tegoelaten. Balen!! In de verte zagen we wel 2 reuze olifanten met kindje olifant!! Jammer… Maar direct werd er een voor een alternatief gezord. We gingen naar de watervallen! Voor we opnieuw vertrokken was er wat verderop een toeristisch plaatsje. Een bos vol boomhutten gaf ons een mooi zicht op een rivier vol badende Indiers. We vaarden met een uitgeholde boomstam (een boot kon je het niet noemen) een beetje op het water en vertrokken nadien richting ‘The waterfalls’! Na opnieuw een uur en een half te rijden doorheen de prachtige natuur van India, ver weg van alle drukte, kwamen we aan in een klein dorpje. De vriend van Rajeed kocht onze ticketjes. Rajeed vertelde ons plots: “Kijk daar, een aapje in de boom”. Ik nam mijn camera en ging wat dichterbij. Er bleek niet 1 aapje in de boom te zijn, maar allemaal kleine aapjes rondom ons. Zo schattig, zo mooi, zo natuurlijk. Wie had ooit gedacht dat we wilde aapjes gingen tegenkomen. We reden even voorbij de grote watervallen om eerst naar wat kleinere watervallen te gaan kijken. Dit vonden we al hemels, welk gevoel zullen die grote ons dan wel geven? We moesten ons beetje haasten want iedereen moet het dorpje uit voor het donker, omdat er niet alleen wilde aapjes zijn, maar ook wilde olifanten enzo. Wilde olifanten zijn blijkbaar heel gevreesd hier! Voordat we de grote watervallen wilden zien moesten we eerst wat afdalen via een klein padje. Beneden aangekomen stonden we met een gapende mond stil vol verbazing! Moeder natuur blijkt alweer veel krachtiger te zijn dat de kleine mens. Je voelde je volledig machteloos!!! Toeval of niet, de zon ging onder en dit gaf nog een zaliger gevoel!!! Na de backwaters is het tijd voor Paradijs Deel 2!! We klommen via grote rotsblokken wat dichter bij het water en voelden de druppels water op ons vallen. ONBESCHRIJFELIJK!! Op de terugweg naar boven zagen we nog Meneer Slang om dan uiteindelijk na een (eerst ontgoochelde dag, maar nadien een…) superdag terug huiswaards te keren. Wat een dag!

Wordt vervolgd!!

Groetjes

Brecht

Gegroet

Maandag 28 Januari ‘08, dag 10: Vandaag staat onze eerste echte stagedag op het programma. Gedurende de hele dag hebben we observaties gedaan in verschillende klassen. We werden telkens van klas tot klas gebracht door een overvriendelijke Indische leerkracht. Ze zal gedurende deze week zich volledig ontfermen over ons.
De leerlingen zijn hier echt dol op ons: Iedereen zwaait als ze ons zien,  ze zeggen altijd ‘Haaj’, ze geven allemaal hartjes aan Yanna, iedereen hangt aan ons en wil ons een hand geven, ze vragen handtekeningen van ons, enz…  Net alsof we koning en koningin zijn van India. Machtige kindjes, machtig gevoel!
In de namiddag zijn we dan naar de computers geweest om het vorige blogbericht te typen en wat mails te sturen. Na het avondeten hebben we met ‘The Germans’ bingo gespeeld, omdat Clara dat de volgende dag moest spelen met Indische bejaarden. We gingen al om 21.30 elk doodmoe  naar onze eigen kamer… raar land!

Dinsdag 29 januari ‘08, dag 11: Om 8:30 werden we terug verwacht in de public school, terug bij die overenthausiaste kindjes. Dit keer niet voor een observatiedag maar voor de schoolreis van het derde leerjaar helpen te begeleiden. De kindjes gingen op schoolreis naar Fort Cochin, het toeristische deel van Cochin. Het was dus heel mooi meegenomen dat we de klassen konden begeleiden, zo hebben we dit ook eens gezien. Voor we vertrokken was er eerst nog een openluchtviering in de school. Iedereen stond in hun uniformpje netjes rij in rij ofwel aan de balkonnen naar beneden te kijken (zie foto’s). Er werd gezongen, gebeden, verteld, …  Toen hoorden we uit het niets onze (vervormde, want in India noem ik Brad) namen en werden we naar voor gepusht. Ik wil Yanna bedanken voor de moed deze menigte,al improviserend, toe te spreken.
Op weg naar Cochin stopten we even bij een joodse synagoge. Na het bezoek reden we verder naar de ‘Dutch Palace’, een paleis van vormalige Indische koningen. Daarna reden we door naar de Chinese de trots van Cochin. Het is een speciale manier om vis uit de Indische Oceaan te halen. De verse vis wordt a la minute verkocht via de talrijk aanwezige (stinkende) kraampjes juist voor de netten. De kinderen waren even vrij en verzamelden schelpen vanop het tropisch strand. Ik wou een ananas kopen voor onze lunch ’s middags dus zocht ik het dichtsbijzijnde fruitkraampje op. Toen ik 40 roupi (80cent) wou betalen voor 1 ananas, werd ik tegengehouden door de leerkracht van Rajagiri die blijkbaar achter me stond. Ze brabbelde wat in het Malayalams tegen de verkoper en vertelde me dat de normale prijs voor een ananas 5 tot 10 roupi is (10 cent). Ik werd dus bijna serieus afgezet in Indische normen, maar had dus ook geen ananas. Tijdens de lunch zochten Yanna en ik de toeristische winkelstraatjes op, op zoek naar een Indisch vlaggentje voor op mijn backpack en een souveniertje voor Yanna. We kwamen na 3 kwartier beiden van een kale reis terug. Het zal nog een zware zoektocht zijn naar mijn vlaggetje, wat het is er echt nergens te vinden. In de bus terug naar Rajagiri heb ik de kindjes ‘everywhere we go’ aangeleerd. Ze waren superenthausiast en zongen uit volle borst mee. Machtige kindjes!! Voor het avondeten gingen we nog even naar het marktje in South Kalamassery om wat fruit te kopen. Omdat morgen meneer Vandormael vroeg aankomt, zullen we ons ontbijt missen. We maakten fruitsalade en gingen alweer vroeg slapen. Het is bijzonder raar, nog maar 22u en al doodmoe.

Woensdag 30 Januari ‘08, dag 12: Het werd heel vroeg opstaan om meneer Vandormael af te halen van de luchthaven. Om 6.30 zaten we allebei al onze zelfgemaakte fruitsalade op te eten op het terras. Na even wachten zagen we meneer Vandormael al van ver aankomen. We reden met 3 Belgen in de auto naar Rajagiri en gingen daarna terug naar de public school om verder lessen te observeren. Op het programma stond: C++, economie en engels. Het onderwijs van engels is hier bijzonder goed uitgewerkt. Belgie kan op dat vlak HEEL veel leren van India. Na de lunch gingen we naar de resource room waar kinderen met leermoeilijkheden terecht kunnen. Het is te vergelijken met de A-klas in Belgie. Hier deed ooit mevrouw Chanterie 3 maand stage. We zagen haar schrift in een soort dagboek, en lieten zelf een berichtje achter. Om 17u spraken we af met ‘The Germans’ om naar Cochin te gaan voor (eindelijk) een westerse maaltijd. Op het menu stond: 6 chickendips, large Cola, large frieten, large hamburger. Mijn rijstdieet van een hele week is dus weer naar de vaantjes maar het smaakte ons enorm goed. We waren op weg naar de loungebar waar we vorige week een leuke tijd beleefden, maar deze was jammergenoeg gesloten wegens een of andere feestdag. We gingen naar een melkbar en dronken een overvolle LicheeMilkshake. Yanna was heel gelukkig met haar ‘Lime Juice’. Na een hete dag kan zoiets wel smaken.

Wordt vervolgd…

Brecht 

Hey

Tot op heden waren er enkel foto’s te zien die getrokken werden met Yanna haar camera. Na een goed uur uploaden, heb ik opnieuw 62 nieuwe foto’s online gezet. Deze keer zijn het allemaal foto’s van mijn camera.
De foto’s zijn van Bahrein, de begindagen in India, de Backwaters en de foto’s van onze stage deze week.

 Veel kijkplezier.

Zweetvolle groeten.

Brecht

(of voor de lottoclub: Brechten Maillot)

Hallo…

458 muggen, 1 adembenemend weekend, 20 handtekeningen, … later zijn we hier terug voor een volgend verhaal.

Op 25 januari, dag 7, hadden we na het ontbijt een afspraak met mister Jakes voor een tweede les Malayalam.We leerden ook de letters schrijven, zon 50 tal tekens. Voor elke klank bestaat er wel een symbool bv: ta, tha, da, dha, … De basiswoorden kan ik wel al uitspreken zoals
Hallo : Namasharam
Hoe gaat het: Socumanu
Dank u wel: Valare Nanjee
Let`s go: Pokam
Banaan: Pezhem (uitgesproken als “pawem”)
Ik wil water: Ennikeh vellam venam
…
In de namiddag waren we vrij. We heb ben dan onze de presentatie gemaakt over Belgie en de tekst van een kerkliedje in een powerpoint gegooid. Vrijdag is er een viering in de public school voor de christenen, er werd ons gevraagd de leerlingen een nederlandstalig kerkliedje aan te leren. Onze voorkeur ging voor: “laat ons met elkander”. We zijn dus goed voorbereid. Die avond werden we vriendelijk uitgenodigd bij Jacob en zijn familie samen met de 2 Duitse meisjes. Jacob is een Indische student hier in Rajagiri waarmee we al een hechte band hebben. De moeder had heel wat voorbereid wat voor ons juist maar even “binnenspringen” was. Ze had een soort Indisch vers fruitsap gemaakt en verschillende hapjes. Doordat Yanna wegens medische redenen niet veel mag eten, had brecht een extra hapje… waardoor een mens gelukkig werd. We hebben over Belgie, Duitsland, India, Kerala, … gepraat. Jacob toonde dan nog enkele foto`s van Rajagiri op zijn moderne computer, dit in contrast met het huis die een verlaten indruk naliet.
We hebben ook de houseboat en taxi vastgelegd voor morgen. Zonder dat we het beseften, regelden we een dag die ik nooit van men leven zal vergeten: de Backwaters!

26 januari 08, dag 8. Vandaag stond enkel de viering van enkele oud studenten op het programma. Na wat thee, geklets, indische muziek, dansnummertjes,… konden we vertrekken voor een vrij weekend die we zelf hadden ingevuld. Al van in Belgie keken we uit naar de Backwaters. Het is een intrigerend netwerk van kanalen en lagunes omzoomd door rijstvelden en kokosnootplantages waartussen paaldorpjes verscholen liggen.
Eens aangekomen via een taxi op de juiste plaats, had Adjed (een computerleraar in Rajagiri die alles geregeld heeft voor deze dag) voor een van de mooiste boten gezorgd. Bij de intrede van de boot kregen we al direct een halve kokosnoot met een rietje, en klonken we op onze buitenlandse stage. De boot toonde ons een van swereld mooiste plekjes op aarde. Overal waar je keek zag je palmbomen, water, houseboat’s,… Af en toe zag je eens een Indier een bad nemen in de backwaters of zag je vrouwen de was doen. Na 2u varen stopte de boot even langs de kant en serveerde de kok ons het middagmaal.  Eindelijk eens normaal eten, geen ’spicy food’ maar lekkere wokgroentjes. Aan de rijst zijn we wel niet ontsnapt. Na een powerdutje vanvoor op het dek vaarden we verder en zagen terug prachtige panoramabeelden. Exotischer kan echt niet!! Rond 16u werd er dan wat ‘kattan chaya’ (=thee zonder melk) geserveerd samen met wat gefrituurde banaan…mmmmmmmmmm!!!! We werden behandeld als koningen, maar we waren ten slotte maar 2 blanke studentjes die hun stage kwamen doen.  Rond 18u stopte de boot op een half verlaten plaats waar we bleven om te overnachten. We verkende de oever wat en zagen een boot aanmeren van Canadezen. We maakten kennis met Nick en zouden hem na het avondeten terugzien. Vanop onze boot zagen we de zonsondergang. Gedurende dat moment was ik even in Gullegem met mijn gedachten.
Net zoals het middageten was het avondeten overheerlijk. Na 1 week kinneklopperij hebben we ons letterlijk en figuurlijk dik gegeten.
Na het eten hebben we samen met Nick, de Canadees, genoten van een nooitgeziene sterrenhemel, vuurvliegjes, de palmbomen, het water,… PARADIJS!! Nick vertelde over zijn ervaringen in reizen. Het trekt enkel met zijn rugzak die hij ‘George’ noemt. Hij had al overal gezeten maar raadde mij zeker eens te gaan naar de Galapalos-eilanden te gaan. Ik hou het in mijn achterhoofd Nick! 35 lachmomenten, 85 muggenbeten, 5 reuzevleermuizen, miljarden sterren, 100den vuurvliegen en een hagedis later, vertrok Nick terug naar zijn boot en gingen wij ook elk ons eigen bedje in.

27 Januari, dag 9. Na het ontbijt bracht de taxi jammergenoeg een einde aan de prachtige natuurlandschappen die we zagen. Het was echt kicken op de schoonheid van moeder natuur. We lieten ons afzetten in Kalamassery South waar er een marktje is. We hebben bananenchips gekocht voor Jakob en zijn familie, voor Adjed, voor mister Jakes en natuurlijk voor onszelf. Na de lunch hebben we voor de eerste keer onze kleren gewassen. We vulden 3 emmers met water en hingen de gewassen kleren over een zelfgemaakte waslijn (dank u wel mama om het touw nog in men valies te steken). We hielden het nog rustig en schreven wat in onze dagboeken, en hebben wat met de Indische studenten gepraat. De meeste mannelijke studenten ken ik al van in de ‘Men Hostel’. Machtige gasten!

Wordt vervolgd…

Tot de volgende…